In het werk van beeldhouwer Simone van Olst is niets decoratief. Elke vorm is doorleefd. Elke lijn bevochten.

Haar sculpturen ontstaan op het snijvlak van kracht en kwetsbaarheid, van stilstand en onstuitbare beweging. Albast en marmer worden dragers van wat nauwelijks in woorden te vatten is: menselijke veerkracht, transformatie en de moed om te blijven voelen.

Al bijna vijfentwintig jaar hakt, slijpt en bevraagt Simone de essentie van het bestaan. Haar beelden tonen geen afgeronde perfectie, maar momenten van onmogelijke gratie: lichamen en natuurvormen gevangen in een staat van worden. Wat breekbaar lijkt, blijkt stand te houden. Wat hard is, opent zich voor licht.